مناظره گل و بلبل - پروین اعتصامی

بلبلی گفت سحر با گل سرخ

کاینهمه خار به گرد تو چراست

گل خوشبوی و نکویی چو تورا

همنشین بودن با خار خطاست

هر که پیوند تو جوید خوار است

هرکه نزدیک تو آید رسواست

حاجب قصر تو هرروز خسی است

به سر کوی تو هر شب غوغاست

ما تو را سیر ندیدیم دمی

خار دیدیم همی از چپ و راست

عاشقان در همه جا ننشینند

خلوت انس و وثاق تو کجاست

خار گاهم سر وگه پای بخست

همنشین تو عجب بی سروپاست

گل سرخی و نپرسی که چرا

خار در مهد تو در نشو نماست

گفت زیبایی گل را مستای

زانکه یک ره خوش و یکدم زیباست

آن خوشی کز تو گریزد چه خوشی است

آن صفایی که نماند چه صفاست

ناگزیر است گل از صحبت خار

چمن و باغ به فرمان قضاست

ما شکفتیم که پژمرده شویم

گل سرخی که دو شب ماند گیاست

عاقبت خوارتر از خار شود

این گل تازه که محبوب شماست

رو گلی جوی که همواره خوش است

باغ تحقیق از این باغ جداست

این چنین خواسته بی غش را

ز دکان دگری باید خواست

ما چو رفتیم گل دیگر هست

ذات حق بی خلل و بی همتاست

چه توان داشت جز این چشم ز دهر

چه توان کرد فلک بی پرواست

زترازوی قضا شکوه مکن

که ز وزن همه کس خواهد کاست

ره آن پوی که پیدایش از اوست

لیک با اینهمه خود ناپیداست

نتوان گفت که خار از چه دمید

خار را نیز در این باغ بهاست

چرخ با هر که نشاندت بنشین

هر چه را خواجه روا دیده رواست

بنده شایسته تنهایی نیست

حق تعالی و تقدس تنهاست

گوهر معدن مقصود یکی است

وانچه بر جاست شبه یا میناست

خلوتی خواه کاز اغیار تهی است

دولتی جوی که بی چون و چراست

هر گلی علّت و عیبی دارد

گل بی علّت و بی عیب خداست

پروین اعتصامی